ယုန်မင်း၏ သီလ

နတ်မင်းကြီး ၃၉၄ - ယုန်မင်း၏ သီလ

ရှေးပဝေဏ် ကာလ၌ ဗာရာဏသီပြည်ကို မင်းပြုအုပ်စိုးတော်မူသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီး၏ တိုင်းနိုင်ငံတော်၌ သားသမီးအဖြစ်ကို မကသိကဝေ ယူတော်မူခဲ့သော ယုန်မျိုးနွယ်တစ်ဦး ရှိလေသည်။ ယုန်မင်းကား သနား၊ ကြင်နာ၊ ကရုဏာ ဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူရကား၊ မြေခွေး၊ ကျား၊ ပင်လယ်လိပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်းတို့နှင့် အတူတကွ မိတ်ဆွေသဟာယ ဖွဲ့ကာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တော်မူကြ၏။ ယုန်မင်းကား အလွန်သန့်ရှင်းသော သီလကို ကျင့်သုံးတော်မူ၏။ အနည်းငယ်မျှသော အပြစ်ကိုပင် မကျူးလွန်ရဲ၊ စကားကိုလည်း မမှားတမ်း။ မြေခွေး၊ ကျား၊ ပင်လယ်လိပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်းတို့ကား ယုန်မင်း၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အလွန်လေးစား ချစ်ခင်ကြ၏။

တစ်နေ့သောအခါ နေမင်းကြီးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာလေ၏။ နံနက်ခင်း၏ ရွှေရောင်အလင်းသည် သစ်ပင်၊ ပန်းမန်၊ မြက်ခင်းစိမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လင်းလက်နေ၏။ ယုန်မင်းသည် အပေါင်းအဖော်များနှင့် အတူတကွ သစ်ပင်ရင်းတစ်ခုအောက်တွင် ထိုင်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် သမင်ချေအဖြစ်ကို ယူကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ လှည့်လည်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်ဆာလောင်တော်မူသဖြင့် အစားအသောက်ကို ရှာဖွေတော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်မင်း၊ အကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ဆာလောင်လှချေသည်။ အစားအသောက်ကို ရှာဖွေမရသဖြင့် မောပန်းလှချေသည်။"

ယုန်မင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသဖြင့် အလွန်ဝမ်းနည်းတော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး၊ စိုးရိမ်တော် မမူပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်မှာ အသင်တို့အတွက် အစားအသောက်ကို ရှာဖွေပေးပါမည်။"

ယုန်မင်းသည် မြေခွေး၊ ကျား၊ ပင်လယ်လိပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်းတို့ကို အမိန့်ပေးတော်မူ၏။

"အမောင်တို့၊ အသင်တို့ သုံးဦးသည် အစားအသောက်ကို ရှာဖွေပေးကြကုန်။ အကျွန်ုပ်လည်း အစားအသောက်ကို ရှာဖွေပေးပါမည်။"

မြေခွေးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနှင့် အလွန်မြန်ဆန်စွာ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ အသီးအပွင့်တို့ကို ရှာဖွေလေ၏။ ကျားသည် အလွန်သန်မာသော ခြေထောက်တို့နှင့် တောအုပ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ကာ အစားအသောက်ကို ရှာဖွေလေ၏။ ပင်လယ်လိပ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ သွားသော်လည်း အလွန်သတိနှင့် ရှာဖွေလေ၏။ ယုန်မင်းသည် အလွန်သန့်ရှင်းသော သီလကို ကျင့်သုံးတော်မူသောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မယူရဲ။ ထို့ကြောင့် ယုန်မင်းသည် အစာအဟာရကို ရှာဖွေမရလေ။

ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် အလွန်ဆာလောင်တော်မူသဖြင့် မောပန်းစွာ လှဲချအိပ်စက်တော်မူ၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် မင်းကြီးသည် အလွန်အရသာ ရှိသော ထမင်းကို စားနေရသည်ကို မြင်မက်လေ၏။ မင်းကြီးနိုးလာသောအခါ အလွန်ဆာလောင်တော်မူသဖြင့် အော်ဟစ်လေ၏။

"အမောင်ယုန်မင်း၊ အကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ဆာလောင်လှချေသည်။ အမောင်တို့ အစားအသောက်ကို ရှာဖွေမရကြသလော။"

ယုန်မင်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းတော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ အမောင်တို့ အားလုံးကို စေခိုင်းသော်လည်း အစားအသောက်ကို ရှာဖွေမရကြချေ။ အကျွန်ုပ်မှာ အလွန်သန့်ရှင်းသော သီလကို ကျင့်သုံးတော်မူသောကြောင့် အကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မယူရဲချေ။"

ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ဆိုးတော်မူ၏။

"အမောင်ယုန်မင်း၊ အမောင်၏ သီလသည် အလွန်ထူးဆန်းလှချေသည်။ သို့သော် အကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ဆာလောင်လှချေသည်။ အမောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကျွန်ုပ်စားသောက်ပါမည်လော။"

ယုန်မင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူသဖြင့် အလွန်အံ့သြတော်မူ၏။ သို့သော် ယုန်မင်းသည် အလွန်သနား၊ ကြင်နာ၊ ကရုဏာ ဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မင်းကြီးအား အစားပေးရန် သဘောတူတော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မယူရဲချေ။ သို့သော် အကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှင်မင်းကြီးအား အစားပေးပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို မီးပုံကြီးတွင် ကင်ပြီးမှ စားသောက်တော်မူပါလော့။"

ယုန်မင်းသည် အလွန်တောက်ပသော မီးပုံကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေလေ၏။ မီးပုံကြီးသည် အလွန်တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေ၏။ ယုန်မင်းသည် မီးပုံကြီး၏ အလယ်သို့ ခုန်ချတော်မူ၏။ မီးပုံကြီးသည် ယုန်မင်းကို ကင်လိုက်လေ၏။ ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် အလွန်အံ့သြတော်မူ၏။ ယုန်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးပုံကြီးတွင် ကင်သော်လည်း မီးခိုး မထွက်၊ အလွန်မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ထွက်လာ၏။ ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ယုန်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စားသောက်တော်မူ၏။

ထိုအခါ အလုံးစုံသော ကောင်းကင်မှ နတ်ဗြဟ္မာတို့သည် ယုန်မင်း၏ သီလကို ချီးကျူးကြကုန်၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ယုန်မင်း၏ အရိုးတို့ကို ကောက်ယူတော်မူကာ အမှတ်တရ အနေဖြင့် မြေခွေး၊ ကျား၊ ပင်လယ်လိပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်းတို့အား ပေးတော်မူ၏။ ယုန်မင်း၏ သီလကို ကြည်ညိုသောကြောင့် မြေခွေး၊ ကျား၊ ပင်လယ်လိပ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော နဂါးမင်းတို့သည် ယုန်မင်း၏ အရိုးတို့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကာ မိမိတို့၏ ကျောင်းများတွင် ထားရှိကြကုန်၏။

ထိုနောက် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ပြည်သို့ ပြန်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ယုန်မင်း၏ သီလကို အကြောင်းပြု၍ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ကျင့်သုံးရန် အမြဲဟောပြောတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ယုန်မင်းအား အလွန်ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။

ယုန်မင်း၏ သီလကား အလွန်မြင့်မြတ်လှချေသည်။ သူတစ်ပါး၏ အကျိုးကို ရှေးရှု၍ မိမိ၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရဲသော သတ္တဝါတို့မှာ အလွန်ရှားပါးလှချေသည်။

သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ